Publicado por: deboracampos | Novembro 1, 2007

Todos temos unha historia

Todos temos algún medo. Ou moitos. Todos temos unha vergonza que mellor non lembrar. Todos fumos escandalosamente felices e tristes sen remedio. Todos tivemos algo que non queriamos na vida e todos desexamos algo que, se cadra, nunca poderemos ter. Os galegos, ademáis, todos temos unha historia na emigración. Ou moitas.

Alá por febreiro, era noticia o psiquiatra Alexandre García-Caballero quen, xunto ao seu colega Ramón Area, gañaron o premio Ramón Piñeiro de Ensaio por un traballo que leva un título ferinte: Psicopatoloxía do retorno. O asunto volve aquí porque o libro chegou nestas semanas aos andeis e con el tamén chegaron as presentacións e debates. Fai poucos días, o profesor e escritor e admirado Marcos Valcarcel comentou no seu blog unha desas xuntanzas sobre o ensario. Foi no Liceo de Ourense e -como é habitual nesa páxina xenerosa en pensamento, en debate e en respectuoso intercambio de olladas e de memorias- o artigo inicial foi completado polos contertulios de As Uvas na Solaina.

Case todos eles homes, case todos eles vencellados íntimamente á cultura galega, case todos eles cun estilo racional, retranqueiro, afeito á polémica e ao punzante intercambio de verbas e olladas, anotaron opinións e preguntas que mesmo foron respondidas por un dos autores. Con todo houbo unha intervención que quebrou a entoación de sempre.

Xoan da Coba -alcume detrás do que se acubilla un recoñecido escritor galego- abriu a fisura cunha historia sinxela: “Voulles contar algo, e que non sáia de eiquí -escribiu-: Un adolescente galego, algo “pueblerino”, axuda ós seus páis emigrantes na limpeza das oficinas dunha gran empresa, posiblemente “Telefunken”. En vez de limpar, quédase abraiado mirando certos cadros dos pasillos:retratos con fórmulas extranas. Deténse diante dun que lle chama a atención especialmente. Pasan uns alemás e ven ó rapá, sucio e cunha fregona na man, mirando pró cadro embobado. Rínse, e dicenlle algo así como”Tí limpa, que eso é moito pra tí…”. Gostaríame vervos agora, cabrós. Íbavos falar eu das “Ecuaciós de Maxwell”.

Non foi a única historia. De feito, enunciada esa -e coma quen da permiso, coma quen abre unha caixa de Pandora propia e íntima- outros nenos galegos, outros inmigrantes, outras humillacións e feridas fóronse destecendo logo. Porque todos temos algún medo, unha vergonza que mellor non lembrar, todos fumos tristes sen remedio, todos gardamos unha rabia e tristemente todos os galegos temos unha historia na emigración. Historias do pasado. Pero tamén historias do presente.

Apertas, ao lonxe…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: